آنان که دیده‌اند، می‌دانند که جبهه‌ی سایبر بچه‌های مثلا حزب‌اللهی در برابر جبهه‌ی دشمن در بسیاری از موارد عملا نه حرفی برای گفتن دارد و قامتی برای عرض اندام.

به فراخور فضای مطالعاتی، مشغول بررسی برخی وبلاگ‌های دانش‌جویان دانشگاه امام صادق(ع) و تحلیل محتوایی برخی از آن‌ها هستم. آن‌چه همین چند دقیقه پیش مرا به ستوه آورد و محرک نوشتن این سطور شد، آهنگ‌ها و مداحی‌هایی است که برادران عزیزم در وبلاگ‌هایشان استفاده می‌کنند. جالب آن‌جاست که حق انتخاب به بازدیدکننده نمی‌دهند که اصلا دوست دارد سرود وطنم سالار عقیلی یا فلان مداحی میثم مطیعی را بشنود یا نه؟؟ ماجرا آن‌جا بدتر می‌شود که چند وبلاگ از این مدل باهم باز باشند. سالار و میثم و محمود و سامی و ... همه‌با‌هم برایت چه‌چهه می‌زنند. اصلا آدم را مدهوش می‌کنند...

و جالب‌تر این که این مورد را ویژگی مفیدی برای وب‌نوشتشان می‌دانند. در صورتی که در همه‌ی مدل‌های ارزیابی سایت‌ها و وبلاگ‌ها، آن‌چه از کنترل کاربر خارج باشد و البته بر کاربر اثر بگذارد، یک ویژگی منفی محسوب می‌شود.

من همین‌جا از شما برادر و خواهر ارزشی عاجزانه خواهش می‌کنم:

"آن‌چه را برای خود می‌پسندی، برای دیگران نپسند!"