آن‌چه می‌فهمم، می‌نویسم

اربعینِ نفتی

  • هزینه‌های سفر اربعین شده سرگرمی‌ رسانه‌ها. از زبان مردم می‌نویسند که چرا باید 16هزار تومان پول بیمه بدهیم و 8 هزار تومان پول فلان و چندرغاز برای بلان؛ هزینه‌هایی که سرجمع کم از 50 هزار تومان می‌شوند. در فضای این خبرها، کلیدواژه‌ی مشترکی به چشم می‌خورد: «دولت»؛ گویی مسئولیت همه‌ی این امور از ویزای عراق تا بیمه مسافر با دولت است.

  • البته که علقه‌ای به دولت ندارم. غرض، کثافت‌کاری رسانه‌ای حتی با مستمسک قراردادن اربعین مقدس است. مهم‌تر، سرگرم کردن مردم به مسائلی گذرا و کم‌اهمیت و فارغ شدن از مسائل اصلی کشور.

  • شما هم نفتی شدن شعائر دینی را قبول دارید؟ سال به سال بوی نفت بیشتری از هیئات و منبرهای سلبریتی‌گونه به مشام می‌رسد و حسِّ اشمئزاز آدمی را دوچندان می‌کند. آن‌قدری که دربه‌در بگردد دنبال یک منزل ساده گوشه‌ی این شهر وحشی برای ساعاتی عزاداری.

  • بیندیشیم: «آیا دولت وظیفه دارد عزاداری اربعین را برای همه مردم به صورت کامل رایگان کند؟» اگر بله چرا و اگر نه چرا و حد وظیفه‌ی دولت را تا کجا می‌دانید؟

۱۸ مهر ۹۶ ، ۲۱:۳۷ ۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
محمدحسین خانی

بازنشر: «من جدا عصبانی هستم»

«تلاجن» بیش از دو سال پیش مروری بر زیست‌اجتماعی محیط پیرامونش داشته و گفته از «شرایط حادِّ پارادوکسیکال» رنج می‌بریم. (آن‌چه نامش را التقاط می‌گذارم.) بعد، شرایط حادِّ پارادوکسیکال دخترِ جوان 21ساله را وصف کرده که چه ظلم‌های خفی و جلی که بر حق او و امثال او روا نمی‌شود. دستِ آخر پیش‌بینی‌ دردناکی دارد که اگر چنین پیش برویم، وضع بدتر و بدتر خواهد شد. 

نوشته‌ی تلاجن را در وبلاگشان بخوانید و به دو سوال ساده بیندیشید:

  1. آیا پیش‌بینی تلاجن درست بود؟ وضعیت شهرویور 96 را نسبت به شهریور 94 چطور می‌بینید؟
  2. حقوق چه کسانی در سپهر جامعه و سیاست ایران به درستی رعایت می‌شود؟ و چرا؟

  • یکی از کارهای خوبی که در تلگرام هست اما در وبلاگستان نیست(چون ساده نیست)، هم‌رسان کردن نوشته‌های خوب است. به خصوص نوشته‌هایی که بخشی از شهرآشوب ذهن را روی دایره می‌ریزد، همرسان کردن به این امید که کسی بخواند و بعد یا حسِّ همدردی کند یا به هیچ انگارد. (در مورد این دو حس بیشتر بخوانید: «حرف‌های شخصی به چه درد همه می‌خورد؟»)
  • با این نگاه، اگر مطلب خوبی بخوانم آن را هم‌رسان می‌کنم. اولین بار هم اصطلاح «هم‌رسان» را از بی‌بی‌سی فارسی شنیدم.

۰۵ مهر ۹۶ ، ۰۹:۴۴ ۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
محمدحسین خانی
سه شنبه, ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ۰۷:۴۹ ق.ظ محمدحسین خانی
بسیار سفر باید تا (شاید) پخته شود خامی

بسیار سفر باید تا (شاید) پخته شود خامی

چقدر دلم برای روزهای نوشتن، بودن در جامعه‌ی وبلاگی‌ها، حتی آن بلاگفا(ی لعنتی) تنگ شده؛

هرچه پیش‌آمدیم، بدوبدوها بیشتر شد، ایستادن‌ها و فهمیدن‌ها کمتر.

اینترنت هم اینترنت‌ِ قدیم، آدم‌ها باصفاتر بودند، بیش‌تر دورِ هم بودند؛ حال هم را می‌پرسیدند. همین سر زدن اتفاقی به وبلاگ و دیدن دو تا کامنت احوال‌پرسی،‌ برای نوشتن این چند خط در این هیری‌بیری کافی بود. 

این روزها را در شهر تایپه، پایتخت جمهوری چین (تایوان) می‌گذارنم. سفری کوتاه و مختصر، برای دیدن، فهمیدن و نفس کشیدن. 

اگر دوست داشتید بخش‌هایی از این سفر را ببینید، @safargraph در تلگرام را بخوانید. سفرگراف کانالی است برای انتشار گزارش‌های گزیده از کاوش‌های رفقا که انشاالله چراغش خاموش نمی‌شود. 

۱۴ شهریور ۹۶ ، ۰۷:۴۹ ۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
محمدحسین خانی
سه شنبه, ۳۰ خرداد ۱۳۹۶، ۱۱:۵۲ ب.ظ محمدحسین خانی
هیچ‌کس باهوش تر از همه‌کس نیست

هیچ‌کس باهوش تر از همه‌کس نیست

«حضور مردم در صحنه» از ارکان حیات اجتماعی جمهوری اسلامی است. اما «حضور مردم در صحنه یعنی دقیقا کجا»؟
این روزها دو مثال بیشتر نداریم: انتخابات و راهپیمایی‌ها. 
اما آیا حضور مردم در صحنه، فقط همین دو مورد است؟
اساسا آیا مردم می‌توانند از مسیری جز انتخابات در حکمرانی مشارکت کنند؟ 
آیا مشارکت صرفا به معنی اعلام نظر است یا می‌تواند کمک حکومت در انجام فعالیت‌هایش باشد؟
تکنولوژی، زیست فردی و اجتماعی ما دگرگون کرده است. مفاهیمی مثل جمع‌سپاری دست‌مایه‌ی تغییر رویکردهایی جدی در عرصه‌های مختلف، از کسب‌وکار تا حکمرانی شده است. آیا وقت آن نرسیده جمهوری اسلامی به فکر استفاده و مدیریت درست و هدفمند از تکنولوژی در ترکیب با قدرت مردم برای تحقق اهدافش باشد؟
ادامه مطلب...
۳۰ خرداد ۹۶ ، ۲۳:۵۲ ۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
محمدحسین خانی

آسیب‌شناسی انتخابات

حالا که انتخابات دیگری هم گذشت، مروری کنیم بر اشکالات ساختاری و فرآیند انتخابات.

  • چه مصائب و گرفتاری‌هایی داریم و درمان آن‌ها چیست؟
  • چه باید بکنیم تا کم‌کم اشکالات انتخابات را برطرف کنیم؟
  • برطرف کردن اشکالات فرآیندها و ساختارهای انتخاباتی، نیاز به چه اصلاحاتی دارد؟
  • آیا چند قانون ساده کفایت می‌کند یا باید به فکر اصلاح قانون اساسی بود؟

با همفکری جمعی از فضلا و رفقا،‌ فهرستی از آسیب‌های فرآیندها و ساختارهای انتخاباتی تهیه‌ کرده‌ایم که در حال تکمیل و بروزرسانی است. اگر خواستید مطالعه کنید یا حتی در تکمیل آن مشارکت بفرمایید؛ بسم الله: https://goo.gl/mUu6LU

۳۱ ارديبهشت ۹۶ ، ۱۷:۰۰ ۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
محمدحسین خانی

رهبری، مشارکت مردم، تبیین اهداف

پیرامون پیام حضرت آقا (حفظه الله) برای سال جدید:
1. بعد از چند سال با شعارهای اقتصادی، امسال به جزئیات ماجرا ورود کردند؛ که «اقتصاد مقاومتی یک مجموعه است؛ این مجموعه اگر فقط در زیر نام اقتصاد مقاومتی مورد توجّه قرار بگیرد، ممکن است چندان منشأ اثر نباشد؛ من علاج را در این میبینم که این مجموعه را به نقاط مهم تقسیم کنیم و برای هر نقطه‌ی کلیدی و مهمّی یک فصلی از زمان را قرار بدهیم»
یعنی رهبری مشغولند به بیان بدیهیات سیاست‌گذاری کلان مملکت که کار دولت‌مردان و اساتید است. یعنی مسئولین، از هر قوه‌ای و در هر شأنی، اینقدر حواسشان نبوده یا عقلشان نرسیده که خانه‌ی «اقتصاد مقاومتی» هزارجور تیر و تخته و گچ و خاک و ... می‌خواهد تا سرپا شود!
داستان نگویم. برگردید بگو مگوی دو هفته پیش جهان‌گیری و مجلس خبرگان را بخوانید که یکی می‌گفت اقتصاد مقاومتی محقق شده و دیگری می‌گفت نشده! 
2. «من در سال «اقدام وعمل» -که سال ۹۵ بود- از مسئولین محترم خواستم که ستادی برای اقدام و عمل تشکیل بدهند و تشکیل دادند؛ کارهای خوبی هم خوشبختانه انجام گرفت که #گزارش آن را به ما دادند؛ لکن آنچه انجام گرفته است، با آنچه مورد انتظار مردم و مورد انتظار ما است، فاصله‌ی زیادی دارد.»
«مردم باید به مسئولین کارنامه بدهند.».  مسئولین تراز اول ممکلت بعد از 4 سال صدارت بر کشوری 80 میلیونی؛ یک صفحه، یک دقیقه یا یک خط گزارش به مردم نمی‌دهند و بدتر آن که مردم هم راهی برای مطالبه و #هم‌خواهی ندارند. 
چه خوب می‌شود اگر:
- هر دولت در ابتدای فعالیتش، برنامه‌‌های کلان 4 ساله خود را ارائه کند.
- (بر اساس همین پیشنهاد حضرت آقا) اهداف 4 ساله را به خُردهای یک‌ساله تقسیم و به مردم ارائه کند. 
- در سامانه‌ای اینترنتی (که مشابه آن را در دنیا زیاد داریم) وضعیت پیشرفت هر فعالیت را برای عموم مردم گزارش کند. مردم هم بتوانند از همان سامانه حرفشان را بزنند. 
- آخر کار هم صدور کارنامه و اعلام نمره نهایی با مردم
3. «من علاج را در این میبینم که این مجموعه را به نقاط مهم تقسیم کنیم و برای هر نقطه‌ی کلیدی و مهمّی یک فصلی از زمان را قرار بدهیم، و از مسئولین و افراد شاخص و از آحاد مردم بخواهیم که همه‌ی همّت خود را بر روی آن نقاط کلیدی متمرکز کنند»
سیم ارتباط مردم و حکومت، حتی حکومت و مردم با هم قطع است. تنها کسی که ارتباطی با مردم و چهارکلام حرفِ حساب دارد، رهبری است. آیا نمی‌توان با استفاده‌ از فناوری‌های نوین، مشکل ارتباط مردم و حاکمیت را حل کرد؟
آیا نظریات جدید حکمرانی که مردم را در انجام فعالیت‌های ریز و درشت مملکت مشارکت می دهند، در کشور ما اجرایی خواهند شد؟
۰۱ فروردين ۹۶ ، ۱۹:۱۹ ۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
محمدحسین خانی