آن‌چه می‌فهمم، می‌نویسم

سال نو، دوستان نو

هرچند 6 ماه گذشته اینجا بی‌نوشته ماند*؛ اما نوشتم برای آن‌که باید می‌خواند و کیف می‌کرد؛ که از اتفاق خواند و کِیف کرد. جاهای دیگری** هم نوشتم که به اسم خودم نبود، ولی مقبول افتاد.

از تبریک سال نو و آرزوهای خوب که بگذریم، کرمی در تنبانم لول می‌خورد که هرچند شلوغ، هرچند گرفتار، اما مثل همه‌ی شلوغ‌های گرفتاری که وقت می‌گذارند و می‌نویسند، بگذارم و بنویسم. برای من «نوشتن راه نظم اندیشه‌ها» بوده و هست، هر وقت منظم و مرتب در مورد در و دیوار و زمان و زمین نوشته‌ام، ذهنم نظم و نسق گرفته و گرنه تبدیل شده به دار‌المجانین!

اتفاقا حالا که دارند تلگرام را هوا می‌کنند و همه می‌فهمند که وبلاگ تنها رسانه‌ی نوستالژیک پایدار ماست، باید نوشت. 

هرچند 6 ماه گذشته اینجا بی‌نوشته ماند، ولی مثل همیشه وبلاگ‌های مورد علاقه‌ام را خاموش و بی‌صدا خواندم و لذت بردم، تا امروز که «فراخوان سینما‌روی دورهمی بلاگرانه» را از هولدن دیدم. خلاصه این که بناست برویم «به وقت شام» ببینیم و بعد هم گل بگیم و بُلبُل بشنویم. وقت و فرصتی داشتید، ببینیمتان!

*پ.ن.1: نوشته‌ی قبلی از جمله مختصرنویسی‌هایی بود که در کانالی تلگرامی منتشر می‌شوند، خودم هم نفهمیدم چرا اینجا هم گذاشتم!

** پ.ن.1: مثلا: کانال تلگرامی گاه‌نوشت

۱۴ فروردين ۹۷ ، ۱۹:۱۴ ۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰
محمدحسین خانی

معرفی کتاب به بهانه حمایت دولت‌ها از کالای داخلی

دکتر امیر سیاح در یادداشتی به بررسی نقش دولت‌ها در حمایت از رشد و گسترش کالای داخلی پرداخته است:
یادداشت مختصر و جالبی است که توصیه می‌کنم بخوانید. در بخشی آورده‌اند: 

«در کشور ما عموما تصور می­‌شود شرکت‌های بزرگ و موفق در تولید و فناوری، بدون دخالت دولت و کاملا براساس سازوکار بازار رشد یافته و به موفقیت رسیده­‌اند. این سوءتفاهم که متاسفانه در مراکز دانشگاهی و حتی سیاستگذار کشور ما رواج دارد، به قانون­گذار و سیاست­گذار ایرانی به‌طور غیرمستقیم می­‌گوید در کشورهای موفق، دولت به‌جای حمایت از تولید، خود را از اقتصاد کنار می‌کشد تا بخش خصوصی خودش راه را پیدا کند و موفق شود پس حمایت دولت از تولید، فایده‌ای ندارد و هدردادن منابع است. بررسی حمایت‌های کشورهای با اقتصادهای قوی نشان می‌دهد انواع حمایت‌های مستقیم و غیرمستقیم دولت در تولد و رشد بنگاه‌های بزرگ، نقش اساسی داشته است. چه در دوران غیر صنعتی و چه حتی در عصر حاضر.

سوءتفاهم یادشده بیشتر ناشی از ارائه‌ی اطلاعات ناقص یا نادرست از روند صنعتی شدن کشورهای غربی و نیز خاور دور و نقش دولت‌ها در این روند است. مطالعات جدید و منتشر شده نشان می‌دهد حتی دولت ایالات متحده، که به ظاهر مشی اقتصادی لیبرال­‌تری نسبت به اقتصادهای اروپایی دارد، از دهه‌ی ۱۸۳۰ تا جنگ جهانی دوم، با افزایش تعرفه‌ی کالاهای وارداتی مشخصا به قصد حمایت از صنایع داخلی، یکی از حمایت‌گرترین کشورها در جهان بوده است(Stensrud,۲۰۱۶: ۲).

الکساندر همیلتون، اولین وزیر خزانه‌داری آمریکا و معمار توسعه‌ی صنعتی این کشور در اواخر قرن هجدهم، معتقد بود که کشور عقب‌افتاده‌ای مثل ایالات متحده [در اواخر قره هجدهم]، صنایع نوزاد را تا زمانی‌که بتوانند روی پای خود بایستند باید از رقابت خارجی در امان نگه دارد.(chang,۱۹۹۸:۸۱)»

و در ادامه به معرفی دو کتاب پرداخته‌اند:

ادامه مطلب...
۰۸ فروردين ۹۷ ، ۱۲:۰۴ ۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
محمدحسین خانی

اربعینِ نفتی

  • هزینه‌های سفر اربعین شده سرگرمی‌ رسانه‌ها. از زبان مردم می‌نویسند که چرا باید 16هزار تومان پول بیمه بدهیم و 8 هزار تومان پول فلان و چندرغاز برای بلان؛ هزینه‌هایی که سرجمع کم از 50 هزار تومان می‌شوند. در فضای این خبرها، کلیدواژه‌ی مشترکی به چشم می‌خورد: «دولت»؛ گویی مسئولیت همه‌ی این امور از ویزای عراق تا بیمه مسافر با دولت است.

  • البته که علقه‌ای به دولت ندارم. غرض، کثافت‌کاری رسانه‌ای حتی با مستمسک قراردادن اربعین مقدس است. مهم‌تر، سرگرم کردن مردم به مسائلی گذرا و کم‌اهمیت و فارغ شدن از مسائل اصلی کشور.

  • شما هم نفتی شدن شعائر دینی را قبول دارید؟ سال به سال بوی نفت بیشتری از هیئات و منبرهای سلبریتی‌گونه به مشام می‌رسد و حسِّ اشمئزاز آدمی را دوچندان می‌کند. آن‌قدری که دربه‌در بگردد دنبال یک منزل ساده گوشه‌ی این شهر وحشی برای ساعاتی عزاداری.

  • بیندیشیم: «آیا دولت وظیفه دارد عزاداری اربعین را برای همه مردم به صورت کامل رایگان کند؟» اگر بله چرا و اگر نه چرا و حد وظیفه‌ی دولت را تا کجا می‌دانید؟

۱۸ مهر ۹۶ ، ۲۱:۳۷ ۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
محمدحسین خانی

بازنشر: «من جدا عصبانی هستم»

«تلاجن» بیش از دو سال پیش مروری بر زیست‌اجتماعی محیط پیرامونش داشته و گفته از «شرایط حادِّ پارادوکسیکال» رنج می‌بریم. (آن‌چه نامش را التقاط می‌گذارم.) بعد، شرایط حادِّ پارادوکسیکال دخترِ جوان 21ساله را وصف کرده که چه ظلم‌های خفی و جلی که بر حق او و امثال او روا نمی‌شود. دستِ آخر پیش‌بینی‌ دردناکی دارد که اگر چنین پیش برویم، وضع بدتر و بدتر خواهد شد. 

نوشته‌ی تلاجن را در وبلاگشان بخوانید و به دو سوال ساده بیندیشید:

  1. آیا پیش‌بینی تلاجن درست بود؟ وضعیت شهرویور 96 را نسبت به شهریور 94 چطور می‌بینید؟
  2. حقوق چه کسانی در سپهر جامعه و سیاست ایران به درستی رعایت می‌شود؟ و چرا؟

  • یکی از کارهای خوبی که در تلگرام هست اما در وبلاگستان نیست(چون ساده نیست)، هم‌رسان کردن نوشته‌های خوب است. به خصوص نوشته‌هایی که بخشی از شهرآشوب ذهن را روی دایره می‌ریزد، همرسان کردن به این امید که کسی بخواند و بعد یا حسِّ همدردی کند یا به هیچ انگارد. (در مورد این دو حس بیشتر بخوانید: «حرف‌های شخصی به چه درد همه می‌خورد؟»)
  • با این نگاه، اگر مطلب خوبی بخوانم آن را هم‌رسان می‌کنم. اولین بار هم اصطلاح «هم‌رسان» را از بی‌بی‌سی فارسی شنیدم.

۰۵ مهر ۹۶ ، ۰۹:۴۴ ۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
محمدحسین خانی
سه شنبه, ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ۰۷:۴۹ ق.ظ محمدحسین خانی
بسیار سفر باید تا (شاید) پخته شود خامی

بسیار سفر باید تا (شاید) پخته شود خامی

چقدر دلم برای روزهای نوشتن، بودن در جامعه‌ی وبلاگی‌ها، حتی آن بلاگفا(ی لعنتی) تنگ شده؛

هرچه پیش‌آمدیم، بدوبدوها بیشتر شد، ایستادن‌ها و فهمیدن‌ها کمتر.

اینترنت هم اینترنت‌ِ قدیم، آدم‌ها باصفاتر بودند، بیش‌تر دورِ هم بودند؛ حال هم را می‌پرسیدند. همین سر زدن اتفاقی به وبلاگ و دیدن دو تا کامنت احوال‌پرسی،‌ برای نوشتن این چند خط در این هیری‌بیری کافی بود. 

این روزها را در شهر تایپه، پایتخت جمهوری چین (تایوان) می‌گذارنم. سفری کوتاه و مختصر، برای دیدن، فهمیدن و نفس کشیدن. 

اگر دوست داشتید بخش‌هایی از این سفر را ببینید، @safargraph در تلگرام را بخوانید. سفرگراف کانالی است برای انتشار گزارش‌های گزیده از کاوش‌های رفقا که انشاالله چراغش خاموش نمی‌شود. 

۱۴ شهریور ۹۶ ، ۰۷:۴۹ ۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
محمدحسین خانی
سه شنبه, ۳۰ خرداد ۱۳۹۶، ۱۱:۵۲ ب.ظ محمدحسین خانی
هیچ‌کس باهوش تر از همه‌کس نیست

هیچ‌کس باهوش تر از همه‌کس نیست

«حضور مردم در صحنه» از ارکان حیات اجتماعی جمهوری اسلامی است. اما «حضور مردم در صحنه یعنی دقیقا کجا»؟
این روزها دو مثال بیشتر نداریم: انتخابات و راهپیمایی‌ها. 
اما آیا حضور مردم در صحنه، فقط همین دو مورد است؟
اساسا آیا مردم می‌توانند از مسیری جز انتخابات در حکمرانی مشارکت کنند؟ 
آیا مشارکت صرفا به معنی اعلام نظر است یا می‌تواند کمک حکومت در انجام فعالیت‌هایش باشد؟
تکنولوژی، زیست فردی و اجتماعی ما دگرگون کرده است. مفاهیمی مثل جمع‌سپاری دست‌مایه‌ی تغییر رویکردهایی جدی در عرصه‌های مختلف، از کسب‌وکار تا حکمرانی شده است. آیا وقت آن نرسیده جمهوری اسلامی به فکر استفاده و مدیریت درست و هدفمند از تکنولوژی در ترکیب با قدرت مردم برای تحقق اهدافش باشد؟
ادامه مطلب...
۳۰ خرداد ۹۶ ، ۲۳:۵۲ ۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
محمدحسین خانی